Marc Caro
22-04-2009 20:00 Tuschinski Arthouse 4
Dante 01
Marc Caro was met Jean-Pierre Jeunet verantwoordelijk voor twee van de
opmerkelijkste en populairste cultfilms van de vroege jaren ’90,
Delicatessen en City of Lost Children. Jeunet ging solo
(Alien Resurrection,Le fabuleux destin d'Amélie
Poulain) en rond Caro werd het een beetje stil. Tot vorig jaar.
Dante 01, dat draait in het kader van het sciencefictionprogramma
van Imagine, vertelt het verhaal van het gelijknamige ruimtestation waar
misdadige gekken opgeborgen worden. Een nieuwe patiënt aan boord
veroorzaakt rimpels in de toch al niet zo rustige vijver. Niemand weet wie
deze geheimzinnige reus is en waar hij vandaan komt; de een ziet in hem de
messias, de ander vreest een bedreiging voor zijn leiderschap. Voor de
gewetenloze wetenschapper in ‘criminele psychobiologie’ Elisa
is hij slechts een van de vele proefkonijnen op wie ze haar
nanotechnologische serum kan uitproberen.
In Dante 01 dragen alle karakters historische namen als Ceasar, Moloch, Lazarus en Buddha (die moordt uit ‘compassie’) en zijn de verschillende hoofdstukken ‘ringen’ genoemd; elke nieuwe ring brengt ons dichter bij de hel. Zoveel pretenties als Caro en co-scenarist Pierre Bordage hebben, zo opvallend weinig valt er te lachen in deze film. Zelfs oudgediende Dominique Pinion, anders altijd goed voor een komische noot, brengt met zijn rol van gevangenenleider Ceasar geen relativering. De film ziet er prachtig uit, de setdesign (met name de buitenopnamen van het ruimtestation) is hoogstorigineel, maar de loodzware film toont aan dat Caro zonder Jeunet op pijnlijke wijze faalt in het vertellen van een meeslepend verhaal met personages waar je om geeft. Ik had op een betere comeback gehoopt. En de Jezus-parabel in de slotscène, daar wil ik het al helemaal niet over hebben…
In Dante 01 dragen alle karakters historische namen als Ceasar, Moloch, Lazarus en Buddha (die moordt uit ‘compassie’) en zijn de verschillende hoofdstukken ‘ringen’ genoemd; elke nieuwe ring brengt ons dichter bij de hel. Zoveel pretenties als Caro en co-scenarist Pierre Bordage hebben, zo opvallend weinig valt er te lachen in deze film. Zelfs oudgediende Dominique Pinion, anders altijd goed voor een komische noot, brengt met zijn rol van gevangenenleider Ceasar geen relativering. De film ziet er prachtig uit, de setdesign (met name de buitenopnamen van het ruimtestation) is hoogstorigineel, maar de loodzware film toont aan dat Caro zonder Jeunet op pijnlijke wijze faalt in het vertellen van een meeslepend verhaal met personages waar je om geeft. Ik had op een betere comeback gehoopt. En de Jezus-parabel in de slotscène, daar wil ik het al helemaal niet over hebben…