Slagerijen als setting leverden in het verleden al menige filmklassieker op (Delicatessen, The Green Butchers), maar wees gewaarschuwd: Vlees is een tenenkrommend pretentieuze Nederlandse Ku(ns)tfilm, die vooral als vehikel voor de natte dromen van de makers lijkt te dienen. Een slager vergrijpt zich aan het slagersmeisje, de slagersvrouw doet het met de baas van het abattoir, het slagersmeisje filmt de slager wanneer die het doet met zijn vrouw, ze filmt zichzelf als ze het doet met wie dan ook, ze filmt het vlees in de slagerij, en er valt een dooie. Vlees = seks = dood, we begrijpen de boodschap, dank u.

Titus Muizelaar slaapwandelt zich door zijn dubbelrol als slager en politieinspecteur (de twee personages blijken om redenen die alleen bekend zijn bij de makers een en dezelfde persoon - Lynch in de polder) en debiteert smakelijke oneliners als ‘Ik zal je strelen en likken tot je nat en glimmend bent.’ Er gaan halverwege nog wat verplichte shockregistertjes open (plasseks, een insecten etend verkrachtingsslachtoffer) voordat gratuit surrealisme de film definitief naar een potsierlijke conclusie laveert. Bij vlagen mooi camerawerk kan niet verbloemen dat de setdesigen van een armetierigheid is waar het lokale amateurtheater geen brood van lust. Wat een verspilling van geld en talent (NB: grand old lady Kitty Courbois staat weliswaar op de titelrol, maar ik moet zeker even in slaap gevallen zijn toen zij in beeld kwam). Dat hoofdrolspeelster Nellie Benner zich zo bloot durft te geven is heel moedig en verdient groot respect, maar ik had haar uit de grond van mijn hart een betere film gegund.