Ze komen losjes binnen sjokken met hun apparatuur, eigenlijk altijd in de drietallen. Diegene die voorop loopt heeft meestal de leiding en is voornamelijk druk bezig instructies te geven aan de anderen. Hun kleding bestaat meestal uit versleten broeken en een trui; ze zijn te stoer om aandacht aan hun kleding te besteden. Ze paraderen met hun apparatuur, die ze regelmatig moeten neerzetten om eens weloverwogen rond te kijken. Alledrie werken ze hard aan de precies afgewogen air van belangrijkheid. Hoe nonchalanter en ongeinteresseerder ze eruit zien, hoe groter de kans dat het professionals zijn die een flink salaris verdienen. De blije versies, wier ogen nog twinkelen en die hun borst iets te veel naar voren steken in trots, dat zijn onervaren beginnelingen die het als vrijwilligerswerk doen.

Zonder al die zaken die ze meezeulen ziet de cameraploeg er nog het meeste uit als een trio hangjongeren dat zich te pletter verveelt.