Als er een regisseur van de op dit festival vertoonde films zijn naam mee heeft, is het wel Aleksandar Manic. Zijn documentaire over de Roma-hoofdstad Shutka identificeert zich met zijn onderwerp en is dus van een manische vrolijkheid. In deze open inrichting is iedereen wel ergens kampioen in: in het verzamelen van cassettebandjes met Turkse muziek, boksen, zingen, ganzengevechten, je kan het niet zo gek bedenken. We maken kennis met een viriele, discodansende zeventiger. Een vampierenjager. De dorpshomo. De kampioen gravenschenden. Uiteraard schuilt er achter alle vrolijkheid genoeg tragiek om een deprimerende film mee vol te schieten: de homo werd als kind verkracht, de werkeloosheid en armoede zijn schrikbarend, vrouwen komen nauwelijks aan het woord en dan is er nog de kwestie van de vluchtelingen uit Kosovo. 'Shutka' schijnt letterlijk 'vuilnis' te betekenen. Nou, dan weet je het wel. Maar de mensen kiezen er voor te lachen en feest te vieren en Manic doet met ze mee. Hoewel er voortdurend gekibbeld en tegen elkaar opgeboden wordt in de talrijke kampioenschappen, wordt duidelijk dat ze elkaar nodig hebben en juist elkaars gelijken zijn in hun eigen microcosmos. Shutka heeft in alles de vaart van een komedie van Kusturica: zeer veel opzwepende muziek en kunstig gemonteerd.