Peperdure, bontgekleurde, geparfumeerde SF-drol van bijna tweeënhalf uur. Zeer hoge irritatiefactor vanwege de zinloze effectenlawine en bombastische soundtrack (recht-op-en-neer industrialmetal in de knokscenes, 'alle 13 klassiek' in de rest). Boodschap: oorlog is stout en wie een oorlog begint, moet voor straf vroeg naar bed. Hoewel Japanners erom bekend staan dat ze technologie omarmen, zijn al hun SF-films gebaseerd op het overbekende Frankensteincomplex. Zo ook bij Casshern. Hier creëert een aristocratische onderzoeker een nieuw mensenras uit aan flarden geschoten kanonnenvlees (er woedt namelijk een oorlog) met een soort nanobot-technologie. De manier waarop deze creaturen zich bewegen, deed me denken aan de legendarische trashfilm Zombie Holocaust: eerst strompelen, dan rennen, dan weer strompelen... Al snel blijkt de regeneratieve gave van deze 'Neo-Sapiens' soort als sneeuw voor de zon verdwenen, zodat ook aan hun kant het bloed rijkelijk kan vloeien in latere knokscenes. Na bijna te zijn uitgeroeid, vinden de uitgeputte, laatstovergebleven mutanten een schuilplaats vanwaaruit ze -get this- binnen vijf seconden op z'n A-Teams een compleet robotleger in elkaar weten te knutselen. Wraak! Toegegeven, ik heb wel een zwak voor dit soort koddige speelgoedrobotjes. Maar dat is de enige reden waarom deze film nog net één ster krijgt en geen groot zwart gat. Wat een ellende.