Bloedserieuze, tenenkrommend houterige voordrachten, rokende fabrieksschoorstenen en blijelullerige volksoperettes, dat is het zo'n beetje in deze uit stock footage uit de tijd van Chroetsjev samengestelde documentaire. 'Wat hebben we vandaag weer een hoop staal geproduceerd, kameraden!' De regisseur kiest ervoor om de beelden voor zichzelf te laten spreken, maar bij wie niet in de Sovjet-Unie is opgegroeid, doen niet alle details belletjes rinkelen. Aan het eind zitten enkele fragmenten die fijntjes tonen dat de communistische dressuur niet altijd perfect werkte, wat wel komisch effect sorteert.

Een mix van Zweedse jeugdfilm en onvervalste splatter, dat hadden we nog niet eerder gezien. Oskar heeft het niet makkelijk: hij woont bij zijn moeder, terwijl hij een veel betere band met zijn vader heeft, en op school wordt hij voortdurend gepest. Alles wordt anders als de mysterieuze Eli naast hem komt wonen. Eli is net als hij 12 jaar, maar dan al heel lang, en hij leeft van mensenbloed. Let the Right One in bevat genoeg details die niet uitgelegd worden (Waarom is Eli zo'n androgyne verschijning? Wat was de aard van diens relatie met de oude man die voor hem slachtoffers 'aftapt'?) om de kijker, eenmaal weer buiten, nog bezig te houden. Zowel het bloedvergieten als de onderkoelde humor missen hun doel niet, omdat de film zijn hoofdpersonages -de volwassenen zijn hier doorgaans óf malloten, óf onsympatiek- serieus neemt. Naar verluidt een grote hit in Zweden en (samen met REC) zeer aangenaam tegengas voor de Amerikaanse meuk die het horroraanbod zo domineert. Verder verwijs ik naar de recensies van collega's Tonio van Vugt en Waa.

Een klassiek spookverhaal van Thaise makelij, je moet er zin in hebben. Het klassieke houdt in dat alle spookhuisregisters wijdopen worden getrokken: vervormde stemmen, klapperende deuren, wegrennende kindertjes die uit het niets zijn opgedoken. Dat dit alles desondanks valt te pruimen, komt door de oogstrelende art direction van de maker van de festivalkneiter van 2006 Citizen Dog. Een topfilm is dit helaas niet, maar ook geen tijdsverspilling, met name door de zorgvuldige opbouw en een aantal effectieve visuele vondsten.

Breiwerk van zes korte verhalen, dat lijkt te zijn gefilmd met één lang shot (maar natuurlijk is dit gemanipuleerd). Naturel geacteerd in de grotestadsdrukte van Porto Alegre (Brazilië), maar vaak verwarrend wat betreft de motivatie van de personages. In de openingsscène zit een Japans stel in de metro. Het meisje blijkt stilletjes gestorven te zijn; de jongen schrikt en verlaat vervolgens de metro om polshorloges te gaan verkopen. Huh? De titel slaat op een scéne waarin een oudere man door een wildvreemde gek wordt aangeklampt, omdat deze hem voor de toekomstige uitgever van zijn boek over apensoorten houdt. Huh?! Ook de overgangen tussen de episodes zijn, hoe technisch vernuftig ook, minstens zo uit de lucht gegrepen. Bij absurdisme of surrealisme dat werkt, is doorgaans een zekere interne logica aanwezig en dat is hier niet merkbaar. De film eindigt met een Tarantinoëske uitbarsting, waardoor de indruk van een twee uur durende gimmick versterkt wordt.

Wat is er met het IFFR 2008 aan de hand? We zagen al Romero's zombies, vampieren en ander bijterig volk (REC) en nu is ook het genre van Mondo Cane hier blijkbaar doorgedrongen. Junk Films is een collectie korte, met de wiebelcamera gemaakte shockumentaries over de dood en de kwetsbaarheid van het vlees in zijn meest directe vorm. Verkeersongelukken in Thailand (hersenen op het asfalt), lijkverbrandingen, het extreme piercen op het 'Phuket Vegetarian festival' (zwaarden, hangsloten en tafelpoten gaan hier door de wangen) en begrafenistaferelen op uiteenlopende locaties. Het ruimen van een boeddhistische begraafplaats is bepaald onaangenaam om te zien: de lijken die te kort in de grond hebben gelegen om tot skelet gereduceerd te zijn, worden door vrijwilligers met stanleymessen (en blote handen) ontvleesd. Dit gebeuren heeft de sfeer van zowel een plechtigheid als een familie-uitje. Een Japanse crematie is het enige deel met een gepersonaliseerde dode. Hier is men opvallend laconiek: 'grote David past nu in een klein potje'. Het laatste deel is kort: een shot van een strop aan een boomtak. De zelfmoordenaar was al tot een skelet vergaan toen hij uiteindelijk gevonden werd. Tsurisaki onthoudt zich grotendeels van commentaar.

Niet onaardig standaard telefilmpje over een man met het Fregoli syndroom, in Kralingen gefilmd en ongetwijfeld binnenkort bij de NPS te zien. Aanvankelijk denkt de kijker aan een lichte vorm van autisme, maar later blijkt iedereen even stijf te acteren als de hoofdpersoon.

Alles is hoekig, vaal grijs-groen en perfect gekadreerd. De acteurs zijn allen Scandinavisch-depressief. Hier is dat heel leuk, hoewel niet elke scène (je zou bijna van cartoons spreken) even goed uit de verf komt. Hoogtepunt is een droom waarin een man wegens het doen mislukken van de 'tafelkleed-truuk' (servies van twee eeuwen oud naar God geholpen) wordt veroordeeld tot de electrische stoel. Bij het vellen van het vonnis lusten de rechters wel een flinke pint, terwijl de advocaat de verdediging voert door zachtjes te huilen.

De Gestapo-methoden die Amerikaanse soldaten in naam van de vrijheid uitvoeren, vallen slecht bij de Iraakse bevolking en zo gaat dat al enige jaren van kwaad tot erger. Redacted is een furieuze aanklacht van Vietnamveteraan De Palma, die een en ander als een akelig déja-vu moet hebben gevoeld. De soldaten die bij een smerig incident in Samarrah betrokken waren, zijn werkelijk onvoorstelbaar dom. Zó dom, dat de ontvoering van de would-be cameraman van het stel als een komisch moment overkomt.

Realistische reconstructie van waargebeurde feiten. (Minpuntje, want filmcliché: de enige soldaat die wel zelf kan nadenken, leest boeken en heeft daarvoor een heel grote bril nodig.)

De pressblurb ronkt met termen als 'absurdistisch' en 'zinnenprikkelend'. Twee toneelknechten ontdekken een gehangene op de bühne en reageren daarop als Bassie en Adriaan, wat niet veel goeds belooft voor de twee uur die dan nog moeten komen. Mag men een film beoordelen op de eerste tien minuten?

George Romero kan wel inpakken. REC leent elementen uit diens zombietrilogie, The Exorcist en Rubber Johnny en brouwt dit tot een explosief horrorwerkje dat wel eens dé kneiter van dit IFFR zou kunnen zijn. Een camerateam, bestaand uit presentatrice en cameraman, gaat mee met een ploeg brandweerlui voor een nachtelijk reality-tv-programma en krijgt veel meer actie voor de lens dan waar ze op rekenden. Meer bloed ook. Het gezelschap raakt opgesloten in een appartentencomplex waar een virus lijkt te heersen dat de bewoners redeloos en bijtgraag maakt. Claustrofobisch en hysterisch, zeer effectieve horror.

Sloveens misbaksel dat een soort Trainspotting zou willen zijn, maar er slechts in slaagt clichématigheid en onwaarschijnlijkheid in evenwicht te houden. Groepje Sloveense filmmakers probeert in Praag een film van de grond te krijgen. Zoiets kost een hoop geld. Een stuntelige poging om de verzekering op te lichten levert niets op, maar het toeval speelt ze een partijtje coke in handen, dat niet lang daarna door de rechtmatige eigenaar, een zekere Big Daddy, wordt opgeëist. Ook is er sprake van liefdesverdriet tussen het snuiven door.

Het is raadzaam om vooraf de persinfo te lezen, zodat je weet dat het hier gaat om Mennonieten in Mexico, die een soort middeleeuws Duits spreken, anders zit je je twee uur af te vragen of het nu misschien Deens, Zwitsers of een verzonnen koeterwaals zoals in 1000 ROSEN is. Het verhaal is simpel: Boer vindt vrouw. Maar hij heeft al een vrouw, en een half dozijn kinderen. Hij kan niet kiezen en blijft dus de hele film worstelen met zijn emoties. In deze religieuze boerengemeenschap is men spaarzaam met woorden, maar eerlijkheid is heel belangrijk. Wat gezegd wordt, is altijd weloverwogen, wat de traagheid hier stukken beter te verdragen maakt dan het Aziatische Zwijgen dat zo vaak hoogtij viert op het IFFR. Meer nog, je gaat van boer Johan en zijn familie houden. Reygadas filmt soms zo dicht op de huid dat je de (post-coïtale) zweetdruppels kunt tellen, maar gooit zijn eigen glazen enigszins in met een magisch-realistische eindscène die nogal detoneert.

Surrealisme over de koloniale geschiedenis van Haïti, maar dan van het gefossiliceerde soort. Plechtstatig, pretentieus, repetitief, zwijgzaam (uiteraard) en langdradig. De bekende tegenstellingen tussen blank en zwart worden verbeeld in symboliek die uit wel heel dik hout is gezaagd. Zwarte bediende in een koloniaal landhuis neemt een bad in een ton met melk en verandert voor even in een albino, dat soort werk.

Scène één. Een man verzorgt zijn vader, die op sterven ligt. Volgende scène: hoofdpersoon heeft nu iets vaag erotisch met een transseksuele man. Volgende scène... Zeven regisseurs uit Singapore maakten een soort cadavre exquis, maar het resultaat is in hetzelfde bedje ziek als veel Aziatische inzendingen door een overmaat aan gezwijg en mallotige humor. Episode 6 poogt alles uit te leggen, maar daar daarmee komt geen eenheid tot stand op welk gebied dan ook. Vervelende kijkervaring.

George Romero gebruikt zijn zombies als metafoor voor een aantal maatschappelijke misstanden, maar bij deze lugubere festivalkneiter wordt het morele ontbindingsproces van een heel land (de USSR) fysiek voelbaar. De vergelijking met The Texas Chainsaw Massacre is al gemaakt en dat is minder vergezocht dan het -aanvankelijk- lijkt. De film begint kalmpjes en volgt enkele verhaallijntjes van oudere en jongere sovjetburgers in een roestige, verveloze omgeving. Het is 1984, het jaar waarvan de vermoorde dissident Andrei Amalrik zich ooit hardop afvroeg of de USSR het wel zou halen. Breznjev is dood en zijn opvolgers zullen het ook niet lang volhouden. De oorlog in Afghanistan eist zijn tol: 'Cargo 200' is de codenaam voor de doodskisten van de aldaar gesneuvelde militairen. De ouderen zien zichzelf als onderdelen van het systeem vastlopen of geheel overbodig worden. De jongeren willen zich amuseren en doen dat naar goed voorbeeld met veel (zelfgestookte) wodka. Een distilleerderij langs de weg Leningrad-Leninsk wordt het toneel van steeds surrealistischere wreedheden, waarvan de symboliek niet te missen is. Van de maker van Brat en Of Freaks and Men.

Kille, paranoïde thriller over een zakenman die merkt dat zijn partner een huurmoordenaar op hem heeft afgestuurd. Dit standaardgegeven wordt gekanteld als hij bij de moordenaar extra tijd (een week) weet te bedingen. Waarom hij zich in zijn lot schikt, wordt stapsgewijs duidelijker. Niet geheel vrij van clichés, maar intrigerend zolang de rit duurt. Geheel gefilmd op wat tot de lelijkste plekken van Parijs moet horen: nondescripte parkeerplaatsen, pizzatenten en flats, ter onderstreping van de nare sfeer. De keuze voor Devo's Uncontrollable Urge als soundtrack is bizar en doet de film dan weer geen goed.

Run-of-the-mill rockumentary over het Oostenrijkse fenomeen Stefan Weber en zijn band Drahdiwaberl, die al sinds de jaren '60 een act opvoert met veel bloot en pies en weg-met-de-kerk-gebrul. Nu is Oostenrijk het land wo die Neurosen blühen en zal het van een potje Actionisme en anarchisme niet slechter worden, maar het is geen pretje om anderhalf uur lang naar een carnavaleske uitvoering van Rockbitch te kijken: veel lelijk bloot en zoute hardrock dus. Stefan Weber is een sympatieke clown die zijn grappige momenten wel heeft, maar zijn tactieken om het systeem te bekritiseren zijn in dik veertig jaar niet gewijzigd. Misschien moet je Oostenrijks zijn om het echt te kunnen waarderen?

De origineelste film van het IFFR tot nu toe. Frankrijk, WO I. Camille gaat op zoek naar haar man, die aan het front gesneuveld lijkt (?) te zijn. Ze sluit zich aan bij een groep gedeserteerde soldaten die naar het neutrale Nederland proberen te ontsnappen en dat is het begin van een vreemde reis, die af en toe onderbroken wordt voor liedjes die door de Beatles geschreven hadden kunnen zijn. Maar dan Frans. Over onder andere Atlantis. Op zelfgemaakte instrumenten.

Surrealisme dat het nu eens niet van shock-effecten hoeft te hebben. Ook heel aangenaam.

Nog meer zwart-wit 2D-animatie van gerenommeerde (vooral Franse) stripauteurs. Het is een verzameling episodes met als gemeenschappelijke deler angst. Blutch, een van de interessantste jonge Franse auteurs (van wie alleen het Lynchiaanse Rapido Moderna in het Nederlands is uitgegeven) maakte een wat tegenvallende schets van een sadistische edelman die zijn bloedhonden op diverse slachtoffers loslaat, tot er een zich tegen hem keert. Charles Burns’ messcherpe stijl is perfect gedigitaliseerd. Hij maakte een klassiek EC horror verhaal over een nerd die een fataal schorpioenenmeisje tegen het lijf loopt. Romain Slocombe verpakte zijn hentai-fascinatie in een fraai gestyleerd Japans spookverhaal. De monoloog van Pierre di Sciullo, begeleid door neogeo vormpjes is op den duur vervelend als het maar doorgaat over die typisch Franse angst om te ‘verburgerlijken’. Lorenzo Mattotti kan mooi tekenen, maar zijn bijdrage is verhaaltechnisch (ontsnapte krokodil in een Italiaanse dorpje) nogal suf. Het sterkste onderdeel is van Michel Pirus en Richard McGuire over een man die een verlaten spookhuis binnendringt. Vernuftig in zijn soberheid vormgegeven en spannend tot het laatst. Als alles van dit niveau was geweest, waren vijf waarderingsterren met gemak binnengehaald. Tekentechnisch zit het over de hele linie wel snor, maar kwa inhoud is in het merendeel van de episodes sprake van gemiste kansen.

De stugge Hillbilly en Vietnamveteraan Llewellyn Moss vindt op de prairie een koffer met twee miljoen Dollar. Gezien de partij lijken in de directe omgeving duidelijk maffiageld. Moss, die zonder werk zit, besluit het geld niet naar de politie te brengen en krijgt een buitenwoon enge moordmachine (een onvergetelijke Javier Bardem) achter zich aan. Hoe vindingrijk hij ook is, het blijft lang zeer twijfelachtig of hij de huurmoordenaar vóór weet te blijven. De film heeft een torenhoge bodycount. ‘Dit land sloopt mensen, is de verzuchting van de vermoeide oude sheriff (Tommy Lee Jones), maar ja, dat komt ook omdat Amerikanen van jongsaf aan voor het snel (en in de regel oneerlijk, of op zijn minst onverstandig) verdiende geld gaan, zo peperen de gebroeders Coen het er in. De film is grotendeels zeer spannend, maar duurt met tweeëneenhalf uur te lang.

Rare komedie die moeizaam opgang komt met (te) lange semi-documentaire vraaggesprekken met een warrige loser van het type Koos Koets (Matsumoto zelf). De man voert geen bal uit, tot hij zowaar toch een baan blijkt te hebben, namelijk die van Big Man Japan (Dainipponjin). Hiervoor wordt hij bij elke oproep met behulp van electricitieit tot het formaat-Godzilla opgepompt om allerlei monsters te verslaan. En wat voor monsters, mensen! Zien is geloven. De prijs voor de idiootste creaties is hiermee vergeven. Hilarisch is hoe onze held vóór de transformatie in een paarse onderbroek zo groot als een tent moet plaats nemen om niet geheel naakt de strijd aan te gaan. Hij doet het allemaal met tegenzin: zijn huwelijk ging er door stuk en het tv-programma waar hij het voor doet, kampt met tegenvallende kijkcijfers. Soms is zijn tegenstander te sterk en vlucht hij op smadelijke wijze weg van het strijdtoneel, dan weer te zwak: als hij het weerloze 'Child-Monster' uit zijn handen laat vallen, zakt zijn populariteit naar een absoluut dieptepunt. Twee sterren voor de 'live-action' scènes, een dikke vijf voor de (digitale) animaties van de monstergevechten.

Kenedi is een Roma van een jaar of dertig, die in dit docudrama zijn turbulente jonge jaren naspeelt. In het begin van de film keurt hij in een veelzeggend shot zijn gespierde lichaam. Kenedi hosselt zich drie slagen in de rondte om een schuld af te betalen. Wat hij niet in de bouw niet kan verdienen, moet dan maar via seksuele diensten aan rijke homo’s en oudere vrouwen. Dit zou een indringend portret moeten opleveren, maar gaandeweg worden zijn doorzichtige praatjes vermoeiend, temeer omdat zoveel mensen hem wél geloven. ‘Ik heb altijd zo’n slecht beoordelingsvermogen, jammert de slungelige homo Max als hij Kenedi in bed met een ander aantreft. Een understatement. De film is wel interessant voor liefhebbers van zigeunermuziek.

Geslaagde verfilming van de bejubelde autobiografische strip van Satrapi. Sterker: de film is beter dan het boek, vanwege de scherpe timing en komische noten van Paronnaud, die onder het pseudoniem Winshluss eerder diverse korte undergroundtekenfilms in de stijl van de gebroeders Fleischer maakte. Satrapi weet heel veel informatie in een prettig verteld verhaal te verwerken, maar ze is geen buitenwoon goede tekenaar. Paronnaud heeft haar stijve tekenstijl precies de schwung gegeven die nodig was.

Naast een openhartig autobiografisch verhaal is Persepolis een uitstekend lesje recente geschiedenis. Satrapi werd geboren in de nadagen van het regime van de Iraanse Sjah in een gefortuneerd, liberaal milieu met hier en daar een overtuigde communist, zoals haar geliefde oom Anouch. Dan nemen de mullahs de macht over en raakt haar volk van de regen in de drup. Wie het zich kan veroorloven om aan de terreur te ontsnappen, vlucht naar het Westen. Marji’s ouders regelen voor haar een visum voor Oostenrijk als de gruwelijke, totaal zinloze oorlog met Irak uitbreekt. Het blijkt een vergissing. Ze maakt er fouten die veel jongeren op zoek naar zichzelf maken, maar moet er in haar eenzaamheid des te harder voor boeten. Ontroerend, grappig, leerzaam en subtiel in zijn sobere zwart-witte vormgeving. Wie zei dat de toekomst van animatie in 3-D lag?

De skatebaan Paranoid Park doet zijn naam bepaald eer aan voor de tiener Alex (sterke rol van Gave Nevins), die betrokken raakt bij een gruwelijk (en dan bedoelen we ook gruwelijk) ongeluk en bijgevolg met schuldgevoelens blijft worstelen. Het is niet alleen vanwege de angst in de gevangenis te belanden dat hij nergens met zijn probleem naar toe kan. Communiceren doet men in het Amerika van Van Sant nauwelijks, of slechts oppervlakkig. De enige die dit weet te doorbreken is het intelligente meisje Macy. Zij stelt voor dat Alex zijn malende gedachten opschrijft. Zoals bij Van Sants films vaak gebeurt, blijft de camera vrijwel geheel het perspectief van de jongeren volgen. Volwassen zijn vaak lang out-of-focus gefilmd. Het algemene beeld is ook zonder het basisgegeven van het ongeval niet al te hoopvol. Alex' ouders liggen in een scheiding, bij zijn leeftijdgenoten eerder regel dan uitzondering. Goede film, maar mist de briljante opbouw van Elephant.

Met 'the End' wordt het Londense East End bedoeld: het criminele milieu van Lock, Stock and Two Smoking Barrels. De regisseuse interviewt haar vader en diens gabbers, allemaal (ex-)gangsters met verweerde bokserskoppen (over Mickey Goldtooth wordt terecht opgemerkt dat hij op Shrek lijkt). Het feit dat ze de dochter van haar vader is, zal ongetwijfeld geholpen hebben om het vertrouwen te winnen. Knokken, gappen, geinen, brommen, trouw, vriendschap, wanhoop, religieuze ervaringen, nostalgie, het komt allemaal voorbij. Het leven zoals het was voor de Londense onderklasse van na WO II. Niet verrassend, maar wel heel echt.

In grofkorrelig zwart/wit en Engelse ondertiteling, vanwege het zware Cockney-accent van de meeste zware jongens geen overbodige luxe. En een fijne industrial soundtrack van Nick Page.

Absurd, komedie en surrealistisch, het zijn termen waarmee de pressblurb interesse wekt. Helaas, het is allemaal zo adynamisch als dikke stront door een trechter, om het maar eens plat te zeggen. Maar veel van de humor is hier dan ook scatologisch. Voor een korte film van een kwartier was het wel leuk geweest.

Perfect opgepoetste mecha volgens het animé-handboek: na de grote atomaire kladderadatsch bouwt de mens alles weer op, met als belangrijkste metropool Olympus, waar de veiligheid (lees -oh actualiteit- terrorismebestrijding) wordt gegarandeerd door een militie van mensen, cyborgs en bioroids, waarbij opgemerkt is dat die laatsten de overtreffende trap van cyborgs zijn. Veel van de plot draait om de 'romantische vriendschap' (een 19e eeuws fenomeen dat in animé nog springlevend blijkt) tussen politiemeisje Deunan en cyborg Briareos, van wie na een uit de hand gelopen actie een verbeterde bioroid-versie wordt gemaakt, Tereus, waarmee tussen alle schietscènes iets van een driehoeksverhouding ontstaat. De maatschappij wordt bedreigd door een hightech-complot, dat de mensheid wil hersenspoelen teneinde alle verschillen die altijd maar tot oorlogen leiden, glad te strijken. U ziet de ironie. En u ziet hopelijk ook dat dit eigenlijk de Borg uit Star Trek zijn. Het is maar goed dat de animatie visueel zo verpletterend is, anders zou de hoeveelheid clichés wel eens kunnen storen. Bepaalde elementen blijken onuitroeibaar: de productie was in handen van de rooms-katholieke John Woo en ja hoor, meteen een kerk met fladderende duiven in het openingshot.

Niet onaangename herhalingsoefening van de man die het genre uitvond. Met een film-in-de-film, elkaar filmende cameralui en bewakingscamera's om het 'net echt'-effect te verhogen. Toch blijft er weinig van hangen, want zo heel interessant zijn de personages (het 'zombievoer', volgens collega Tonio van Vugt) niet: het zijn vooral steenrijke (oh pardon... upper-middle class) studentjes die meer om hun camera's geven dan om elkaar. Tja, dan doe je als kijker ook niet echt mee. De beste tien minuten zijn die waarin het gezelschap hulp krijgt van Samuel, een doofstomme Amish. Een onvergetelijke bijrol.

Engelse titel en een regisseur met een Griekse naam, maar Nederlands gesproken: dit is Belgisch. En het is beslist niet slecht! Small Gods is het verhaal van Elena, een jonge vrouw met verdomd weinig levensgeluk: ernstig mishandeld door een tirannieke vader en net gescheiden. Als ze ook nog haar baan als magazijnmedewerker verliest, doet ze een zelfmoordpoging, die ze overleeft, maar waarmee ze wel haar zoontje doodt. Dan wordt ze uit het ziekenhuis weggehaald door David, een mysterieuze jongen die ooit ontdekte dat hij een merkwaardige gave bezit: hij weet intuïtief hoe hij mensen kan troosten. Zodoende ontfermt hij zich over de ontroostbaren, zoals Sarah, een meisje wier hele familie werd afgeslacht door een roversbende, en Elena, die eveneens als een luguber krantenbericht bekend werd. Met zijn drieën leiden ze vanaf dan een zwervend bestaan, maar Small Gods verzandt nergens tot een vage standaard road movie. De structuur van een raamvertelling waarin Elena's advocaat de gebeurtenissen probeert te reconstrueren en enkele intense ontmoetingen (zoals de confrontatie van David met een Jezusfreak) houden het tempo aangenaam.

Pieter Kuijpers (Van God los) beukt zijn fascinatie voor charmante psychopaten er nog eens goed in met een vlotte montage, heavy geluidseffecten, Theo Maassen als de ontsnapte TBS-klant Johan en een prima rol van Lisa Smit als zijn engelachtige gijzelaar. Johan houdt vol dat hij zijn vader uit noodweer heeft doodgeslagen en dus een tweede kans verdient. Het systeem oordeelt daar anders over. In films moet de held doorgaans 90 minuten lang obstakels overwinnen om zijn onschuld aan te tonen. Bij Johan weet je tot het einde niet zeker hoeveel er waar is van zijn versie. Maassens jongensachtige flair en het Stockholm-syndroom doen veel. Ook gebruikt Kuijpers een truuk uit Henry, Portrait of a Serial Killer: hij laat zijn hoofdpersoon samen met een totaal abjecte engerd ontsnappen, zodat Johan bij vergelijking nog niet zo kwaad lijkt. De dreiging blijft er dus in, maar het verhaal is toch nét iets te veel grote stappen, snel thuis.