Breiwerk van zes korte verhalen, dat lijkt te zijn gefilmd met één lang shot (maar natuurlijk is dit gemanipuleerd). Naturel geacteerd in de grotestadsdrukte van Porto Alegre (Brazilië), maar vaak verwarrend wat betreft de motivatie van de personages. In de openingsscène zit een Japans stel in de metro. Het meisje blijkt stilletjes gestorven te zijn; de jongen schrikt en verlaat vervolgens de metro om polshorloges te gaan verkopen. Huh? De titel slaat op een scéne waarin een oudere man door een wildvreemde gek wordt aangeklampt, omdat deze hem voor de toekomstige uitgever van zijn boek over apensoorten houdt. Huh?! Ook de overgangen tussen de episodes zijn, hoe technisch vernuftig ook, minstens zo uit de lucht gegrepen. Bij absurdisme of surrealisme dat werkt, is doorgaans een zekere interne logica aanwezig en dat is hier niet merkbaar. De film eindigt met een Tarantinoëske uitbarsting, waardoor de indruk van een twee uur durende gimmick versterkt wordt.