Gus van Sant is weer terug op een high school, en filmt in deze een puber met een geheim, en dat geheim hangt samen met Paranoid Park. Alwaar de zelfkant van Baltimore zich ophoudt: verslaafden, hobo's en daklozen, iedereen met een plank op wieltjes treft zich op de ruigste skatebaan van de stad. Zoals elke puberjongen is Alex zeer gefascineerd door deze lokatie, en komen we er langzaam ook achter welk geheim hij er heeft achtergelaten.

Een verhaal wat het midden houdt tussen een high-schoolfilm en een whodunnit: een ontknoping als b.v. Elephant heeft deze film niet, en daardoor wordt het verhaal te gezapig om de spanning er in te houden. Meestercameraman Chris Doyle gaat zich geheel tebuiten, en de beelden mogen er dan ook weer zijn.

De skatebaan Paranoid Park doet zijn naam bepaald eer aan voor de tiener Alex (sterke rol van Gave Nevins), die betrokken raakt bij een gruwelijk (en dan bedoelen we ook gruwelijk) ongeluk en bijgevolg met schuldgevoelens blijft worstelen. Het is niet alleen vanwege de angst in de gevangenis te belanden dat hij nergens met zijn probleem naar toe kan. Communiceren doet men in het Amerika van Van Sant nauwelijks, of slechts oppervlakkig. De enige die dit weet te doorbreken is het intelligente meisje Macy. Zij stelt voor dat Alex zijn malende gedachten opschrijft. Zoals bij Van Sants films vaak gebeurt, blijft de camera vrijwel geheel het perspectief van de jongeren volgen. Volwassen zijn vaak lang out-of-focus gefilmd. Het algemene beeld is ook zonder het basisgegeven van het ongeval niet al te hoopvol. Alex' ouders liggen in een scheiding, bij zijn leeftijdgenoten eerder regel dan uitzondering. Goede film, maar mist de briljante opbouw van Elephant.