Pas op wanneer beeldend kunstenaars en clipregisseurs achter de camera kruipen, luidt een aloude filmwijsheid. In deze Tiger-kandidaat komen er zelfs twéé man aan te pas, elk één van bovenstaande beroepsgroepen vertegenwoordigend, om een drol te verpakken in een gouden lintje. Podolchak en Karr maken zich zo ongeveer schuldig aan elk cliché waar een eerstejaars kunstacademiestudent zich nog voor zou schamen. Moet er verval uitgedrukt worden? Dan komen er kapotte poppen en rottend fruit in beeld, voorzien van een misplaatst pregnante, quasi-avantgardistische soundtrack. U kunt het plaatje wel afmaken.

Hoewel Podolchak (verantwoordelijk voor de eerste twee delen van de film) ons anders wil doen geloven, gaat de film dus niet over een dysfunctioneel gezin dat gevangen zit in repeterende handelingen, maar over de regisseur zelf. Een regisseur, die elk contact met zijn personages en publiek mist en een gevangene is van beelden waar hij zo verliefd op is geworden dat hij ze eindeloos herhaalt. Goddank doorbreekt clipregisseur Karr de sleur met een muzikale sequentie die al het voorgaande doet verbleken: genadeloos wordt de kijker het domein der übersymboliek binnengetrokken, compleet met naakte cellistes in een Nescafé-belichting. De masturberende pianist uit deze sequentie is ongetwijfeld de regisseur zelf, en het gevoel bekruipt je dat zélfs hij dit allemaal niet meer serieus neemt. Waarna Podolchak de laatste twee delen in keurig cyclische modus weer voor zijn rekening neemt.

Hier wordt ambitie met pretentie verward. Het enige dat de film nog redt van de totale ondergang is de visuele flair waarmee hij geschoten is. Maar mooie plaatjes vullen geen gaatjes.