Rare komedie die moeizaam opgang komt met (te) lange semi-documentaire vraaggesprekken met een warrige loser van het type Koos Koets (Matsumoto zelf). De man voert geen bal uit, tot hij zowaar toch een baan blijkt te hebben, namelijk die van Big Man Japan (Dainipponjin). Hiervoor wordt hij bij elke oproep met behulp van electricitieit tot het formaat-Godzilla opgepompt om allerlei monsters te verslaan. En wat voor monsters, mensen! Zien is geloven. De prijs voor de idiootste creaties is hiermee vergeven. Hilarisch is hoe onze held vóór de transformatie in een paarse onderbroek zo groot als een tent moet plaats nemen om niet geheel naakt de strijd aan te gaan. Hij doet het allemaal met tegenzin: zijn huwelijk ging er door stuk en het tv-programma waar hij het voor doet, kampt met tegenvallende kijkcijfers. Soms is zijn tegenstander te sterk en vlucht hij op smadelijke wijze weg van het strijdtoneel, dan weer te zwak: als hij het weerloze 'Child-Monster' uit zijn handen laat vallen, zakt zijn populariteit naar een absoluut dieptepunt. Twee sterren voor de 'live-action' scènes, een dikke vijf voor de (digitale) animaties van de monstergevechten.

Koos Koets verandert als hij 100kV op zijn tepels krijgt toegediend, in superheld Dainipponjin (De Grote Japanner), die het vaderland moet behoeden voor boze monsters. De fake-documentaire volgt het verval van de held, die te kampen heeft met fors dalende kijkcijfers en impopulariteit.

Het format van de fake-documentaire maakt de film wat gemakzuchtig en nu en dan (bij de zoveelste deceptie) langdradig. Ontwerp en uitvoering van de CGI-monsters zijn wel erg fijn.