The making of van de eerste Irakese speelfilm na Saddam Hoessein, legt haarfijn bloot dat het dagelijks leven in Bagdad nog zo'n puinhoop is (anno 2003, en veel beter is het niet geworden), dat filmen een hachelijke onderneming is. De ultieme illustratie daarvan is de ontvoering en marteling van een aantal leden van de crew, die in het ziekenhuis belanden, daar opnieuw ontvoerd worden en dan op mysterieuze wijze door de Amerikanen gevangen worden gezet, op verdenking van het maken van een propagandafilm voor Al Qaida.