Bloedserieuze, tenenkrommend houterige voordrachten, rokende fabrieksschoorstenen en blijelullerige volksoperettes, dat is het zo'n beetje in deze uit stock footage uit de tijd van Chroetsjev samengestelde documentaire. 'Wat hebben we vandaag weer een hoop staal geproduceerd, kameraden!' De regisseur kiest ervoor om de beelden voor zichzelf te laten spreken, maar bij wie niet in de Sovjet-Unie is opgegroeid, doen niet alle details belletjes rinkelen. Aan het eind zitten enkele fragmenten die fijntjes tonen dat de communistische dressuur niet altijd perfect werkte, wat wel komisch effect sorteert.

Anderhalf uur aan Sovjetpropaganda uit de jaren 50 en 60, op een gegeven moment ga je mee in de zoveelste tirade over het primaat van de Partij. Gewoon omdat je er aan gewend raakt. Er wordt hard gewerkt aan de vooruitgang en verspreiding van het communisme, er wordt geapplaudisseerd voor propagandistisch toneel. Tot aan de meest bizarre uitvoering van Let's twist again, door een stel handpoppen toe. (Als bewijs van de ontaarde invloed van westerse rock 'n roll?)

Nadien maken regisseur Sergei Loznitsa in gesprak met festivalprammeur Ludmila Cvikova (Tsjechoslowakije) duidelijk dat al deze communistische propaganda in hun jeugd niet zo vrijblijvend was, en hun herinneringen niet positief waren. In Nederlandse ogen blijft het echter een beetje in de lucht hangen.