Béla Tarr verfilmt Georges Simenon met een langzaam glijdende camera in stemmig zwart-wit. Dat levert geweldige takes uit het huisje van de wisselwachter, die gadeslaat hoe een koffer geld uit Engeland in een Franse havenplaats aankomt en weer verdwijnt.

Het plot heeft verder niet zoveel om het lijf, zodat de ruime twee uur (kort voor Tarr), wat veel zijn van het goede. Een ander minpuntje is de nasynchronisatie. De mondbewegingen van de Hongaarse en Tsjechische acteurs hebben weinig te maken met het Frans en Engels, dat te horen is.