In 'The End' worden de zware jongens uit het vroegere Londense East End geïnterviewd. Ik zeg vroegere omdat het huidige East End in niets lijkt op wat het was: een wit, arm gebied, maar wel met een grote sociale samenhang. Nu wonen er voornamelijk Indiërs, Pakistanen en Chinezen. De mannen kijken met weemoed terug op hun jeugd vol bokswedstrijden, straatvechten, stelen en drugs dealen. Voor niemand bang zijn (of dat tenminste veinzen) was de enige manier om respect te verdienen. De onheilspellende muziek en gruizige zwart-wit filmbeelden zetten een mooie sfeer neer, passend bij het harde leven van 40 jaar geleden, waar je als man twee keuzes had: slaan of   geslagen worden. De inmiddels wat fysiek versleten Alan Mortlock, 'the Guvnor, ex-bokser Roy Shaw en de vader van de filmmaakster vertellen schaamteloos, zelf trots over hun kleurrijke verleden, maar schamen zich stiekem toch wel een beetje, afgaand op de toevoeging 'I'm not proud of it, but...'

In de rij voor me was een rijtje stevig gebouwde Engelse kerels geschoven, strak in het pak. De zakenlui doen een dagje festival, ze waren toch toevallig in de stad, dat idee. Ze spraken Cockney met elkaar op gedempte toon en vermaakten zich uitstekend. Op het scherm was Victor Dark net uit aan het leggen hoe hij iemand met een mes stevig te pakken had genomen, toen me opviel dat 's mans ooring precies dezelfde was als die van de man recht voor me. Het afwezige kapsel idem dito. Victor keek onderuitgezakt naar het scherm, waar hij zichzelf zag vervolgen: 'Maar waar het uiteindelijk om draait in het leven is natuurlijk m'n vrouw en kinderen.' Eén voor één maakten de levensgevaarlijke criminelen er een punt van dat ze niet slecht waren. Ze hielden namelijk de volgende morele code in ere: in de handen van de politie verlink je niet je maten. En je zorgt voor je gezin. Punt uit. Enkelen hadden zelfs God gevonden, die al hun zonder had vergeven. 'You don't choose him. He chooses you.' Hij pinkte nog net geen traan weg. Ach gossie! Ik had Victor met m'n uitgestrekte hand zo over z'n kale bol kunnen aaien. Maar ik deed het toch maar   niet. Je weet maar nooit. Bovendien zijn zulke filmfestivalbelevenissen goud waard. Daar moet je niet in gaan roeren. Zeer geslaagde film!

Met 'the End' wordt het Londense East End bedoeld: het criminele milieu van Lock, Stock and Two Smoking Barrels. De regisseuse interviewt haar vader en diens gabbers, allemaal (ex-)gangsters met verweerde bokserskoppen (over Mickey Goldtooth wordt terecht opgemerkt dat hij op Shrek lijkt). Het feit dat ze de dochter van haar vader is, zal ongetwijfeld geholpen hebben om het vertrouwen te winnen. Knokken, gappen, geinen, brommen, trouw, vriendschap, wanhoop, religieuze ervaringen, nostalgie, het komt allemaal voorbij. Het leven zoals het was voor de Londense onderklasse van na WO II. Niet verrassend, maar wel heel echt.

In grofkorrelig zwart/wit en Engelse ondertiteling, vanwege het zware Cockney-accent van de meeste zware jongens geen overbodige luxe. En een fijne industrial soundtrack van Nick Page.