Wes Anderson maakt met zijn vaste cast een film zoals alleen Wes Anderson die steeds maakt: The Royal Tenenbaums en The Life Aquatic.

Drie broers gaan op een spirituele treinreis door India, waar de geschiedenis van de disfunctionele familie opspeelt. Dat gegeven wordt voor Andersons doen behoorlijk ingetogen (en ietwat vlak) uitgewerkt, met de karakteristieke mix van hilaria en melancholie.

Na zijn bijna-dood-ervaring neemt de oudste van drie broers de andere twee onder valse voorwendselen mee op een spirituele reis door India per trein (de Darjeeling Limited uit de titel). Dat gaat op zijn Amerikaans: ‘Morgen hebben we volgens het schema een stop van anderhalf uur, dan kunnen we mooi even de Tempel van de Duizend Stieren bezoeken’, waar inderdaad de spirituele zaken in moordend tempo worden afgehandeld, tussen het souvenirs kopen in. Dat de drie broers halverwege de film iets meemaken dat hun leven en hun niet al te beste onderlinge relatie desondanks voorgoed zal veranderen, komt niet als een verrassing - dat die omwenteling ook de kijker naar de keel grijpt des te meer. Regisseur Anderson, die furore maakte met screwball-komedies c.q. -drama’s als Rushmore en The Royal Tenenbaums wist mij nog niet eerder op dit niveau te ontroeren. Zelfs de running gag van het telkens op het nippertje halen van de vertrekkende trein krijgt een staartje met een diepere betekenis.

De cast, aangevoerd door Anderson-regulars Owen Wilson, Jason Schwartzman (medeverantwoordelijk voor het script), Angelica Huston en ‘nieuwkomer’ Adrien Brody is een genot om naar te kijken; terwijl de slapstick-achtige situaties uitnodigen tot schmieren (en daar is Owen Wilson nog nooit aan dood gegaan) wordt er juist ingetogen gespeeld.

Andersons eigenzinnige films zijn blijkbaar te weird voor een Oscar-nominatie, maar ondertussen groeien ze uit tot een oeuvre dat je in je hart sluit. Laat hem maar vaak terugkomen op het IFFR. En beter nog, nodig de man eens uit!