Voor Pen-ek Ratanaruang's doen (6ixtynin9, Last Life in the Universe) is Ploy een ongewoon trage film. Keurig en sfeervol brengt hij de onttakeling van een huwelijk in een hotelkamer in beeld.

Om de boel wat spannender te maken wordt de aloude truc met de droom uit de kast gehaald. Is dit nu echt gebeurd, of droomt een van de personages weer wat? Zoveel doet die vraag er niet toe, want het blijft allemaal nogal vlak.

Het gebruik van een duur hotel als 'onthechte lokatie' kennen we van Lost in Translation. De door de regisseur zelf uitgesproken bewondering voor Stranger Than Paradise vinden we hier prachtig verbeeld.

Verstilde esthetiek is het thema van deze film. Esthetiek in vormgeving, karakters en verhaal. Dang en Wit arriveren uit de Verenigde Staten in Bangkok, voor de begrafenis van een familielid. Hun eerste nacht brengen ze in een jetlag-vacuum door, zodat Wit on 5 uur 's ochtends in de hotelbar met het vrijgevochten meisje Ploy in gesprek komt. Om haar wachten wat te veraangenamen, biedt hij haar een slaapplaats aan in hun hotelsuite. Dang trekt dit niet, en zo komt een sluimerende huwelijkscrisis tot uitbarsting. De gebeurtenissen die volgen zijn half gedroomd en half echt, de kijker krijgt niet alle zekerheid.

Onderwijl worden we ook deelgenoot van de voorbereiding tot en uitvoering door het kamermeisje en de hotelbarkeeper van haar overweldiging een paar hotelkamers verderop. En wat volgt is zinnelijke seks van een vooropgezette ongedwongenheid die men op de andere kamer al lang is kwijtgeraakt.

Thaise flegma in woord en mimiek verhullen in eerste instantie de emoties; in deze film past het wonderwel in de door de regisseur nagestreefde afwerking in nagenoeg perfecte lokaties, interieurs, camera- en lichtvoering, tempo en muziek. Zelfs met de niet-foutloze ondertitels ontgaat de kijker niks.