Geslaagde verfilming van de bejubelde autobiografische strip van Satrapi. Sterker: de film is beter dan het boek, vanwege de scherpe timing en komische noten van Paronnaud, die onder het pseudoniem Winshluss eerder diverse korte undergroundtekenfilms in de stijl van de gebroeders Fleischer maakte. Satrapi weet heel veel informatie in een prettig verteld verhaal te verwerken, maar ze is geen buitenwoon goede tekenaar. Paronnaud heeft haar stijve tekenstijl precies de schwung gegeven die nodig was.

Naast een openhartig autobiografisch verhaal is Persepolis een uitstekend lesje recente geschiedenis. Satrapi werd geboren in de nadagen van het regime van de Iraanse Sjah in een gefortuneerd, liberaal milieu met hier en daar een overtuigde communist, zoals haar geliefde oom Anouch. Dan nemen de mullahs de macht over en raakt haar volk van de regen in de drup. Wie het zich kan veroorloven om aan de terreur te ontsnappen, vlucht naar het Westen. Marji’s ouders regelen voor haar een visum voor Oostenrijk als de gruwelijke, totaal zinloze oorlog met Irak uitbreekt. Het blijkt een vergissing. Ze maakt er fouten die veel jongeren op zoek naar zichzelf maken, maar moet er in haar eenzaamheid des te harder voor boeten. Ontroerend, grappig, leerzaam en subtiel in zijn sobere zwart-witte vormgeving. Wie zei dat de toekomst van animatie in 3-D lag?

Marjane Satrapi autobioode haar Iraanse coming of age in zwart-wit. Letterlijk en figuurlijk. De onstaansgeschiedenis van de Islamitische Republiek wordt rechttoe-rechtaan, in rap tempo verteld, vanuit het perspectief van een meisje dat opgroeit in een communistisch gezin van gegoede komaf.

Technisch erg fraai uitgevoerd en met prettige vaart verteld.