Verlies- en rouwverwerking op z'n Japans: de geconstipeerde, flatulente moeder van een overleden jongetje verleidt de half autistische meloenenman (zo'n typisch koddige knabbelaar in verkleedkostuum die voor de lokale supermarkt staat te huppelen), terwijl de vader het aanlegt met een collegaatje met hartproblemen. Daarna bewerkt moeder vader met de honkbalknuppel, omdat hij wel succesvol naar het toilet kan.

Ishii Yuya is een jonge regisseur. Vier films die hij afgelopen jaar maakte, draaien op het IFFR. De vergelijking met Miike Takashi (dit jaar niet te zien op het festival) dringt zich op. In deze film zit voldoende gekte, maar ook een hoop gemiskleun en echt beklijven doet het niet.

Absurd, komedie en surrealistisch, het zijn termen waarmee de pressblurb interesse wekt. Helaas, het is allemaal zo adynamisch als dikke stront door een trechter, om het maar eens plat te zeggen. Maar veel van de humor is hier dan ook scatologisch. Voor een korte film van een kwartier was het wel leuk geweest.