Beroepsmisantroop Seidl trok zes jaar geleden redelijk wat aandacht met zijn eerste naargeestige speelfilm Hundstage. Daarvoor had hij documentaires met eenzelfde inslag gemaakt.

Ook ditmaal moeten de Kleine Luyden het ontgelden. Het recept is effectief en eenvoudig. Zet de camera in het middelpunt, zodat er een mooie symmetrische plaatjes te schieten zijn van die vervallen wijk met zigeuners / verpleeghuis voor dementen / studio voor live-internetporno / huis- of hotelkamer, en laat de ellende maar komen.

De festivalcatalogus spreekt van 'donkere komedie, grensoverschrijdend humanisme en confronterende en pijnlijke waarheidsvinding'. Iedere vorm van humor of humanisme ontbreekt. En die pijnlijke en confronterende waarheidsvinding noemen we platte exploitatie.