Komt er een filmmaker bij de dokter, zegt-ie: dokter, ik ben mijn inspiratie kwijt, waarop die dokter zegt…

IFFR-favoriet Kitano Takeshi zet zichzelf te kijk als gevierd regisseur met een creatieve dip ter groote van Tokio. Een kassucces zou opportuun zijn, en dus stort Kitano zich routineus op het ene na het andere beproefde genre (gangsterfilm, liefdesdrama, kostuumfilm, horror en zwaardvechtersepos-by-numbers), waarbij hij ongeacht zijn rol steeds dezelfde onaangedane pokerface toont.

Wat aanvankelijk een slimme zelfparodie lijkt te worden, slaat al snel om in een Kitano-doet-Kentucky Fried Movie. Gekkigheid kent geen tijd in een scifi-spoof van niet zo heel galactische proporties, waarin een papiermaché dummy van Kitano regelmatig diens rol overneemt. In hoog tempo wisselen geslaagde (een hilarische karatemasterclass) en minder geslaagde grappen en sketches elkaar af, waar bij het maar niet duidelijk wil worden wát de regisseur nou precies over film wil zeggen. Dat een collectie scènes nog geen film maakt? (Dát heeft collega Roy Andersson in You, The Living ondanks de kritiek op zijn film dan toch stukken beter voor elkaar gekregen.)

De kijker kan zich niet aan de indruk onttrekken dat behalve Kitano-het-filmpersonage, ook Kitano-de-regisseur de weg een beetje kwijt is. 'Uw brein is beschadigd,' concludeert de dokter aan het slot van de film. Tja.