Waar collega-recensent Marcel Ruijters vanuit zijn professionele optiek deze film van duchtig commentaar voorziet, krijgt een buitenstaander als ondergetekende een animatiestaalkaart van angsten voorgeschoteld. Men is bang in het donker.

Varierend van de markies met zijn bloedhonden (Blutch) tot aan de anti-burgerlijke overwegingen van Pierre Di Sciullo. De laatste episode, over de man op ontdekkingstocht in een donker huis is verhaaltechnisch de beste. De andere animaties schieten in verhaal nog wel eens te kort, alhoewel er aan beeld (krokodil opgehangen onder de nok van de kerk) toch nog aardig wat te beleven valt.

Nog meer zwart-wit 2D-animatie van gerenommeerde (vooral Franse) stripauteurs. Het is een verzameling episodes met als gemeenschappelijke deler angst. Blutch, een van de interessantste jonge Franse auteurs (van wie alleen het Lynchiaanse Rapido Moderna in het Nederlands is uitgegeven) maakte een wat tegenvallende schets van een sadistische edelman die zijn bloedhonden op diverse slachtoffers loslaat, tot er een zich tegen hem keert. Charles Burns’ messcherpe stijl is perfect gedigitaliseerd. Hij maakte een klassiek EC horror verhaal over een nerd die een fataal schorpioenenmeisje tegen het lijf loopt. Romain Slocombe verpakte zijn hentai-fascinatie in een fraai gestyleerd Japans spookverhaal. De monoloog van Pierre di Sciullo, begeleid door neogeo vormpjes is op den duur vervelend als het maar doorgaat over die typisch Franse angst om te ‘verburgerlijken’. Lorenzo Mattotti kan mooi tekenen, maar zijn bijdrage is verhaaltechnisch (ontsnapte krokodil in een Italiaanse dorpje) nogal suf. Het sterkste onderdeel is van Michel Pirus en Richard McGuire over een man die een verlaten spookhuis binnendringt. Vernuftig in zijn soberheid vormgegeven en spannend tot het laatst. Als alles van dit niveau was geweest, waren vijf waarderingsterren met gemak binnengehaald. Tekentechnisch zit het over de hele linie wel snor, maar kwa inhoud is in het merendeel van de episodes sprake van gemiste kansen.