"We hebben vliegen", verontschuldigt de moeder van politiekapitein Zhurov zich, als ze een gast in haar appartement ontvangt. De Sovjet-Unie is niet het enige dat in staat van ontbinding verkeert, in deze film. De genoemde Zhurov is een dermate verknipt figuur dat hij de Bad Lieutenant, nog wel een lesje badness kan leren.

De begintitels laten de kijker ter geruststelling al weten dat de film gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal.

George Romero gebruikt zijn zombies als metafoor voor een aantal maatschappelijke misstanden, maar bij deze lugubere festivalkneiter wordt het morele ontbindingsproces van een heel land (de USSR) fysiek voelbaar. De vergelijking met The Texas Chainsaw Massacre is al gemaakt en dat is minder vergezocht dan het -aanvankelijk- lijkt. De film begint kalmpjes en volgt enkele verhaallijntjes van oudere en jongere sovjetburgers in een roestige, verveloze omgeving. Het is 1984, het jaar waarvan de vermoorde dissident Andrei Amalrik zich ooit hardop afvroeg of de USSR het wel zou halen. Breznjev is dood en zijn opvolgers zullen het ook niet lang volhouden. De oorlog in Afghanistan eist zijn tol: 'Cargo 200' is de codenaam voor de doodskisten van de aldaar gesneuvelde militairen. De ouderen zien zichzelf als onderdelen van het systeem vastlopen of geheel overbodig worden. De jongeren willen zich amuseren en doen dat naar goed voorbeeld met veel (zelfgestookte) wodka. Een distilleerderij langs de weg Leningrad-Leninsk wordt het toneel van steeds surrealistischere wreedheden, waarvan de symboliek niet te missen is. Van de maker van Brat en Of Freaks and Men.

Het filmfestival beschrijft deze film (zie link boven) als 'felrealistisch'. Verbazingwekkend, want waar we hier naar kijken is een volbloed retro-film met de amusementswaarde van 'De Lift' van Dick Maas.

Zowel in tijd (Sovjetunie, 1984) als in production value (Sovjetunie, 1984) kijken we naar een verhaal over een reis naar Leninsk (met panne in een donker bos), een vreemde moord, de gegijzelde dochter van een lokale partijleider en een zich opeenstapelende hoop lijken (Rusland, 2007). En veel, heel veel wodka: het komt op zich niet vaak voor dat meerdere plotwendingen in een thriller veroorzaakt worden doordat de karakters zich lam zuipen.

Dat het oude moedertje die zich opeen stapelende hoop lijken in de kamer van haar zoon niet ziet is logisch. Zij kijkt liever naar de toespraken van Tsjernenko en Gorbatsjov op TV.