De levensloop van containerschepen, van Koreaanse rederij tot Bengaals sloopstrand, lijkt een filmenswaardig onderwerp. Zelfs als het (om begrijpelijke logistieke redenen) niet keurig over één schip gaat, zoals het festivalprogramma suggereert.

Regisseur Hutton besloot vooral om veel dingen niet te laten zien. Mannetjes beklimmen ladders, manoeuvreren hoogwerkers of lopen over steigers, maar wat ze nu precies doen, krijgen we niet te zien. Het blijft bij bewegende fotootjes zoals je die ook zelf zou kunnen waarnemen in de Rotterdamse haven, of, op zee, zoals ze ook uitgezonden kunnen worden op Landscape Channel. Zonder geluid.

Totdat we op de scheepschroothoop in Bangladesh belanden, waar die methode wel werkt. In bijvoorbeeld Workingman's death is uitstekend in beeld gebracht hoe schepen daar vrij effectief met de hand worden gesloopt. Hier zie je alleen vreemde, zinloze rituelen met voorhamers, breekijzers, touwen en vuurtjes, waarbij iedereen in de camera lacht. Alsof je naar een antropologische film over Papoea's van begin vorige eeuw zit te kijken.

Opgelet: Deze film zit in een verzamelprogramma met het razend makende What the Water Said, Nos. 4-6.
Het concept is eenvoudig: je gooit wat celluloid in de zee, haalt het eruit en ontwikkelt het. Resultaat: vlek, kras, piep, krak. Voeg voor de zingeving nog een beginscherm toe met een zeetekst van Poe, Defoe of Melville.
Iemand als Stan Brakhage kraste zijn vlekken tenminste nog zelf in het celluloid.
Maker David Gatten (al 10 jaar bezig bezig met deze reeks), wordt iedere keer op het festival uitgenodigd om een vers zeefilmpje te vertonen.