De identiteitscrisis van een Algerijn in Parijs wordt verbeeld in een stroom van losstaande scènes. Soep uitdelen aan daklozen, audities doen, vrouwen versieren, zitten in z'n caravan, bekvechten in de supermarkt met de beveiliging, een man van z'n scooter slaan, het huis van een vreemde bezichtingen. Fragmentarisch, soms behoorlijk vervelend, op z'n best een aardige zedenschets van de banlieu.

De film wordt verder ontsiert door een mottig einde, met vette symboliek. Met een plotse stijlbreuk, volgen we de hoofdpersoon op een tocht naar Granada, via portretten van El Greco, die op hem lijken. Daar ervaart hij een soort van verlichting.